ประสบการเล่นบอล

วันที่ : 13/02/2020 10:02

สวัสดีครับผมชื่อโจ ผมเคยเป็นคนที่เตะบอลไม่เป็น คือเริ่มมาหัดจริง ๆ จัง ๆ ตอน 10 ขวบนะ แค่ไปคัดทีมกีฬาสี ประถม โรงเรียนต่างจังหวัดโรงเรียนหนึ่ง ผมยังไม่ติด เพราะมันเตะไม่เป็น แค่ทักษะ การส่งบอลที่ต้องส่งด้วยลูกแป (ข้างเท้าด้านใน) ยังไม่รู้และทำไม่ได้เลยตอนนั้นคัดกีฬาสีไม่ติด ก็โกรธ แต่ทำไงได้มันเตะบอลไม่เป้น ก็พยายามฝึก ซึ่งอายุ 10 ขวบมันช้ามาก แล้วสมัยนั้นมันไม่ได้มี youtube สอนฟุตบอลเยอะแบบนี้ ก็ต้องคอยสอดส่องดูว่า เขามีประกาศสอนฟุตบอลที่ไหนไหม แต่พอเตะเป็นแล้วถามว่า “เก่งที่สุด” แบบ ที่จขกท. ว่าไม่ ก็ต้องตอบว่า ไม่ เพียงแต่เป้าหมายเฉพาะหน้าเริ่มบรรลุคือ เริ่มติดทีมกีฬาสีปีต่อ ๆ มา จนติดทีมโรงเรียนรุ่นอายุ 12 และได้ลงเป็นตัวจริงพอขึ้นมัธยมไปโรงเรียนอื่น ก็ติดทีมโรงเรียนนั้นเป็นตัวจริงอีก ในลำดับอายุที่สูง ๆ ขึ้นป1 เตะบอลครั้งแรกที่บ้านเพื่อน คือเตะกับเพื่อนๆ คนอื่น(ที่ไปทำรายงานด้วยกันที่บ้านเพื่อน)คนอื่นเตะเป็นกันหมด แต่ตัวเองเตะไม่เป็น พี่สาวของเพื่อนๆคงสงสารมาคอยเชียร์ให้กำลังใจ แต่เชียร์ยังไงก็ไม่ขึ้น เพราะเตะไม่ได้เลย อายมากๆป2-ป4 ก็เริ่มเล่นเป็น และก็เตะกับเพื่อนที่โรงเรียนธรรมดาเหมือนเด็กทั่วไป เวลาเพื่อนเป่ายิ่งชุบเลือกทีม ก็ยังเป็นตัวเล็กกลางๆ ค่อนไปทางท้าย ป5 เริ่มเล่นเป็น แปบอลได้(มีบอลหนังที่บ้าน ค้นพบว่าตัวเองชอบมาแปบอลใส่กำแพงเวลาว่าง) ทำให้ ส่งบอลได้ รู้จักหวะการเข้าสกัด สะรีร่างกายตอนนี้ผมเริ่มสูงกว่าเด็กทั่วไป การเข้าสกัดเลยไม่ยาก เวลาเพื่อนเป่ายิ่งชุบเลือกทีม กลายเป็นตัวเลือกต้นๆ แต่เพื่อนๆเลือกเพราะให้มาเล่นหลัง ป6 เริ่มซ้อมกับทีมโรงเรียน ไม่ติดทีมโรงเรียนเพราะความสูงเกิน(สมัยนั้น) แต่เพื่อนในกลุ่ม 8 คนติดทีมไป 6 มีผมกับเพื่อนไม่ติดเพราะความสูงเกินเหมือนกัน แต่เวลาซ้อมไปช่วยเพื่อนซ้อม เพราะอาจารย์ให้ทีมโรงเรียนแต่ละคนพาเพื่อนไปซ้อมได้ จะได้มีคนลงทีมกันได้ ม1-3 คลุกคลีกับวงการฟุตบอลเยอะเริ่มมีประสบาการณ์มากขึ้นรู้ว่าตัวเองชอบฟุตบอลจริงจัง ช่วงนี้เก่งขึ้นมาก จนคนอื่นชม มีบางแมทช์ เตะเสร็จ อาจารย์ที่ไม่รู้จักการเดินมาชมว่า กองหน้าเล่นดี(หมายถึงผม) สิ่งที่ทำในช่วงนี้ – ผมเริ่มรู้ตัวเองว่าชอบฟุตบอล เตะ(น่าจะ)ทุกวันที่บ้าน บ้านมีสนามหญ้า ตอนเย็นๆ เพื่อนแถวบ้านจะเข้ามาเล่นด้วย – ถ้าเพื่อนยังไม่มี ผมจะน็อคบอลกับกำแพง หัดใช้เท้าคุ้นเคยกับบอล ทำให้สามารถใช้เท้าทุกส่วนคอนโทรลบอลได้ดี จับบอลได้ดี – พอเพื่อนคนแรกเริ่มมา(ส่วนใหญ่ไอ้คนที่บ้านใกล้ผมสุดชอบเล่นประตู) ผมก็จะได้ฝึกยิงทุกรูปแบบ หน้าเท้า หลังเท้า ข้อเท้า ผมต้องพยายามยิงไปหลายๆมุม ซ้ายบ้าง ขวาบ้าง ตรงตัวบ้าง เพราะไม่งั้นเพื่อนที่เป็นประตูจะไม่สนุก พุ่งอยู่มุมเดียว ในขณะเดียวกัน ต้องพยายามคอนโทรลลูกไม่ให้ข้ามคาน(รั้วบ้าน) เพราะถ้าข้ามไปมีรถผ่าน ทำให้เกิดอุบัติเหตุมาก ทำให้ต้องตั้งใจทำเน้นทุกลูกที่ฝึก – พอเพื่อนคนต่อๆมาเริ่มมา จะต้องมีอย่างน้อยหนึ่งคนมันชอบจะมาเปิดบอล ให้ผมและเพื่อนบางคน ฝึกเข้าฮอร์สจังหวะเดียว – พอเพื่อนมา พอที่จะตั้งทีมได้ ก็เตะทีม ปล จริงๆผมก็อยากให้เครดิตเพื่อนผมด้วย ดันมีเพื่อนสองคนชอบเล่นประตู แล้วมาเล่นด้วยกันบ่อยๆ ชอบเล่นคือไม่ใช่แค่ยืนเฝ้าอ่ะ มีคนหนึ่ง เล่นประตู แต่ไม่กลัวเลยตอนออกมาตัดบอลสไลด์บอล(ม ต้นนะ) อีกคน ชอบประตู ถึงขนาดที่ศึกษา สังเกตการอ่านหน้าเท้า การวางเท้า เวลายิงจุดโทษ มันทำให้ผมก็ต้องมาคอยคิดว่าจะหลอกหน้าเท้ามันได้มั้ย ใช้ส่วนไหนเตะ มันถึงจะพุ่งไม่ทันผมเล่นปิงปองไม่ได้จริงจังมากเล่นแค่ปีเดียวก็ติดระดับตัวโรงเรียน มาเล่นบอลต่อเนื่องตอนเข้ามหาลัยก็ติดตัวคณะแล้วก็มีเพื่อนชวนไปคัดตัวมหาลัย แต่ไม่ได้ไปคัดไม่อยากจริงจัง อีกปีต่อไปไม่ต้องคัดเลยติดตัวคณะเลยแต่ไม่ได้ไปซ้อมอาจารย์เลยไม่ให้เล่นผมเลยเลิกเลย ผมเล่นเกมฟุตบอลวินนิ่งระดับแชมป์หรือหัวแถว ผมว่าของอย่างนี้มันอยู่ที่เซ้นท์ความเร็วของความคิด คือแม้จะมีเวลานิดเดียว เราก็ยังมีสติ ผมก็ยังคิดออกว่าจะเอาตัวรอดยังไง ไม่มีการคิดก่อนล่วงหน้าแต่ใช้ความเร็วของเสี้ยววินาที การโยกหลอกบางทีก็ 4-5 ชั้นทั้งแตะบอลไม่แตะบอล และร่างกายต้องไวด้วย ผมว่ามันอยู่ที่ ร่างกาย จิตใจ และสมอง สามอย่างรวมกัน สมัยบอลดี2 มาใหม่ ๆ มีคนที่เล่นด้วยกันบอกให้ผมไปคัดเหมือนกัน เสียดายเกิดมาช้าไปหน่อย ตอนนั้นก็สามสิบกว่าแล้ว อ่อ ผมนั่งสมาธิเป็นตั้งแต่เด็กผมคิดว่าน่าจะเป็นเพราะสมาธินะ ไม่ใช่แค่เล่นบอลแต่เรียนก็ไม่ต้องอ่านหนังสือสอบ สอนรอบเดียวก็จำได้ ลองนั่งสมาธิถึงจุดที่ไม่มีความคิดปรุงแต่งดูนะ เเต่พอผมโตขึ้นมาผมก็ไม่ได้เล่นบอลเลครับ เเต่ผมกลับมาเเทงบอลเเทน เพราะมันได้เงินจริง เเละ ได้ง่าย เเค่เเทงให้ถูกเท่านั้นเอง

เกมส์แนะนำ
191
191
Youlikebet youlike